30 Kasım 2014 Pazar

Anne Olmak

30 Kasım 2014 Pazar
anne olmak
 Anne olmaktarifsiz bir duygu, tarifsiz bir mutluluk. "Çok mutluyum"un üstünde bir mutluluk. Doğmasını sabırsızlıkla beklediği o minik bedenin minik ellerine dokunup; yumuk gözlerine bakınca anlıyor insan aslında kendisinin de yeniden doğduğunu. Onunla yeniden doğmak, yeniden büyümek ve aslında onunla var olduğunu hissetmek. Onunla var olmak; çünkü asıl şimdi başlıyor hayat: Emek, fedakarlık, özveri, kendinden çok başkasını düşünmek, önemsemek, onun için endişelenmek, güçlü olmayı öğrenmek, düştüğü zaman ondan önce ahh! demek anne olmak. En sevdiğin uykundan, en sevdiğin yemekten, müzikten, gezmekten, eğlenmekten her şeyden vazgeçmek. Yaşadığın anı onunla doldurmak, onunla güzelleştirmek, onunla daha yaşanabilir hale getirmek, anı ıskalamamak, bugünü kaçırmamak... Gözünün önünde yeşerip büyüyen o ağacın gölgesine sığınıp derin bir nefes çektiğinde, o harika kokuyu duymak anne olmak...

Büyütme süreci elbette yorucu, sıkıntılı biraz. Ama hepsi geçiyor, unutuluyor. Çünkü bir tebessüm, bir sarılış, bir "annem benim" diyen ses, unutturur çekilen sıkıntıları. Her gün değişiyor, her gün gelişiyorlar. Yani her gün bir yenilik bekliyor bizleri. Her gün bir yenilik yaşama şansını başka türlü elde edebileceğimizi zannetmiyorum. Emin olun koca bir servet bile buna yetmez. Yani asıl servet, her akşam çocuk odasının yatağında uyuyor. Sabah kahvaltı masasına bizimle oturuyor. Gün içinde sürekli olarak "o servet için daha fazla ne yapabilirim?" diye düşünürken buluyorum kendimi.

Ben bu servete pek erken kavuştum. Önce meleklerimi aldım kucağıma. Tam onlarla büyüdüm derken yıllar sonra miniğim evimizin havasına biraz daha neşe kattı. Her defasında yeniden doğdum, yeniden var oldum. 

Şunu öğrendim: Bu günü yarına ertelememek gerek. Çünkü bu gün yarına kalmaz, biter. Bu gün yaptıysan yapacağını, sen kazandın. Yapmadıysan yarın, bu gün olmayacak. Mevcut işler güçler sadece bizi oyalar. Pek fazla bir şey kazandırmaz. Neticede çocuklar yarına ertelenmiş olur. Hayır. Ertelenmemeli. Bu gün onların bize ihtiyacı var. Bu gün onlar için yapılabilecek bir şeyler var. Bu gün onlarla yaşanacak farklı güzellikler var. Bu gün onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Çocuk olmayı, gülmeyi, oynamayı,eğlenmeyi, sabretmeyi, insan olmayı biz aslında onlardan öğreniyoruz. İçi boş kavramların içini biz onlardan öğrendiklerimizle dolduruyoruz. Onlar bunun pek farkında olmazlar. Bizim onları büyüttüğümüzü, çok şey öğrettiğimizi zannederler. Ama tam tersi. Onlar bizi büyütür ve çok şey öğretir. 

Mesela; bu gün bana, onlarla güzel vakit geçirirken bu yazıyı yazabileceğimi gösterdiler; bana fırsat tanıyarak.

Ben bütün çocukları seviyorum. Gözlerindeki ışığı, kalplerindeki saflığı, masumiyeti, temizliği seviyorum. Hepsi için güzel yarınlar temenni ediyorum. Kendi meleklerime de bana bu hisleri yaşattıkları için teşekkür ediyorum. 

İyi ki varsınız.

2 yorum:

  1. Allah isteyen herkese anne olmayı nasip etsin inşallah, umarım ben de bir gün tadarım bu duyguyu...

    Sevgiler

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Canı gönülden dilerim Allah'tan.

      Sil

Değerli Yorumlarınız İçin Teşekkür Ederim.

Sosyal Ağlar